159

با بزرگتر شدن فینگیل فکر می کردمگشرایطم بهتر بشه و بتونم به زبانم برسم اما انگار بدتر شده دیگه کلافه کلافه شدم صبح ها می برمش بیرون گاهی پیاده روی بلکه خسته بشه اما تنبل خان تا خسته میشه می ره تو کالسکه یا بغل من لالا می کنه انرژی می گیره دوباره شروع می کنه اخر شب هم که می برم بخوابونم خودم انقدر خسته هستم که زودتر از اون می خوابم.

قسمت خوب ماجرا و تجربه جدید اینکه وقتی دوستی ها را کنترل کنی و اجازه ندی تماسها زیاد بشه خیلی خوبه خیلی مشکلات کم می شود.

صبح بچه ها را بردم جنگل عصری هم رفتیم پارک ،همه جا سوت و کور ادم به گوه خوردن می افته می ایی بیرون روحیه ات عوض شود با دیدن سکوت و خلوتی شهر ارواح ادم بدتر دپ میشه،یعنی دیگه از هر چی مناظر کارت مستالی و طبیعت هست متنفر شدم دلم اسمانخراش و بوق بوق ماشین ترافیک تا حدی چون دیگه اعصاب برام نمونده دلم یه زندگی شهری واقعی می خواد .تصمیم گرفتم اگر همسر تا چند ماه اینده کاری نکرد بند و بساطم را جمع کنم و با بچه ها برم پی کارم دیگر صبرم تموم شده واقعا برام غیر قابل تحمل شده سکوت ارامش نبود هیجان چه بوونم شاید هم زده سرم در هر حال ..شاید هم دوری از خانواده بهانه گیرم کرده نمی دونم بعدها که وضعم تغییر کرد وبلگ را خوندم پی می برم.

دوستان اتریش همون دوتا و نصفی ادم مخالف رفتن ما از اینجا هستن چون دلایل خودشون را دارن و دوستان ایرانی هم از حسودی مخالف هستن.در هر حال مشورت و راهنمایی گرفتن از دیگران خوبه اما در نهایت خود ادمها هستن که می دونن اوضاعشون دقیقا چطوره ،ولفگانگ دیروز حسابی همسر را شستشوی مغزی داده و به شدت در صدد کمک به ماست و کارهای را هم شروع کرده اما در نهایت من می دونم هیچ کدام نتیجه نداره قرار بود راه حلی باشه تو این سه سال و اندی پیدا شده بود نه دقیقه نود.

پسر هم درس نمی خونه کلافه کرده من رو دیگر تصمیم گرفتم ولش کنم تا نتیجه کارش را ببینه نمی شه که همش هل بدیم باید با چشم خودش عملکرد اشتباهش را ببینه.اتاقش را هم مرتب نمی کنه و من مجبورم همیشه مرتب کنم بچه داازده ساله دیگر باید خودش مرتب باشه و خودش درس بخونه نا اینکه همش پدر و مادر بگن.

باز هم من پری..د شدم و پاچه گیر هاها

زیر آسمان وی...